دوست داشتن زوري

دوست داشتن زوری مثل وقتی که نمیخواستیم یه غذایی رو بخوریم، اما به زور بهمون میخوروندن، چون دوستمون داشتن و برامون مفید بود. یا وقتی ما دوست داشتیم بریم بیرون بازی کنیم، اما صلاح نمیدیدن که بازی کنیم.. حتی وقتی انتخاب رشته دبیرستان رو خواستیم انجام بدیم، چون برایند نمرات و صلاح مدرسه فلان رشته بود باید میخوندیم، چون... بعدها وقتی دل دادیم و دل بستیم، چون دوستمون داشتن و در حد ما نبودن، یا چون نمیخواستن بدبخت شیم، چون فکر ميكردن ارزشمون بیشتر از عشق اونهاست، تنها رهامون کردن و رفتن، حتی بدون اینکه بپرسن توام راضی هستی... چون... چون دوستمون داشتن، چون نمی ارزیدیم به دوست داشتن... نه، چون همه خودخواهانه تماشامون کردن، چون فکر ميكردن که بهتر از ما فکر میکنن و صلاح ما رو بهتر از ما میدونستن... من به این دوست داشتن، دوست نداشتن میگم، خودخواهی، خودمحوری... انگار مرکز آفرینش و هستی کسی جز اون نیست، اون تصمیم گیرندست که کی بیاد به زندگیت، کی عاشقت کنه، کی تنهات بزاره با دلتنگیش، اونه که میفهمه و من نه! #حالا_پیدا_کن_پرتقال_فروش_رو پ ن: در زندگی همه ی ما، یه اون یا اونهایی وجود دارد که منِ برتر میپندارد و همیشه چه در کار، چه زندگی و... تصمیم گیرندست، اما هنوز در بیست و نه سالگی، هیچ راهکاری برای برخورد صحیح پیدا نکردم، و گاهی بددددد از کوره در میروم.

هانيه رحيم پور...